The Take tells the story of Argentinian workers who reclaim their factory which has been closed due to the economic crisis that hit Argentina as a result of the neo-liberal policies of the Menem government and the IMF.

The documentary shows how workers reclaim their factory and turn it into a worker cooperative, a mode of running a company that is not aimed at profit for stakeholders or for a single owner. Instead, in worker collectives the workers co-own the company they work for, and the company is run in a democratic fashion. Worker collectives open up a conceptualization of work that takes its social dimension into account.

The cooperative is a potential alternative to the exploitation of large companies who act mainly out of the desire to provide profit for the stakeholders.

During this session of Occupy College we screen the documentary and discuss the potentials of the cooperative model.

Jacopo Sermasi is a writer and photographer from Bologna living in Granada (Spain). In 2008 together with Roberto Rizza he edited “Il lavoro recuperato: imprese e autogestione in Argentina” (The recovered work – Enterprises and self-management in Argentina), a collection of articles about the phenomenon of the “empresas recuperadas”, after the 2001 economic crisis. He studied at the Univeristy of Bologna (Italy) and UCLA (US). He currently lives in Spain, focusing his studies on the commons and on the role of collective imaginaries in contemporary capitalism.

Occupy & technology: social media revolution or back-to-basics? Or maybe it isn’t that simple? In this event we will discuss a few specific examples of techniques that have been used in the protests and which have been developed with activistic purposes. We talk about the different experiences with these technologies and open up the discussion for new ideas. With: Alex Hache (Madrid) about N-1 and Eleanor Saïtta (New York), co-developer of Sukey, and Gijs Peskens (Amsterdam) of occupyamsterdam.nl

N-1 is an alternative social media platform in use by Occupy movements. Sukey is an app which uses crowd sourced information to warn protesters about police presence: imagine Google maps for protesters! (For more info see Sukey’s blog and Occupy London collecting data). Gijs Peskens will explain more about online safety and anonymous browsing. The event is accompanied with coffee and waffles for donation.

Update! The Global Square will also join the discussion: ‘The goal of the Global Square is to perpetuate and spread the creative and cooperative spirit of the occupations and transform this into lasting forms of social organization, at the global as well as the local level’ (theglobalsquare.org).

Practical info:
Doors open: 12:00
Location: Vondelbunker, Vondelpark 8a (in the Vondelpark bridge)

Vanuit de praktijk en theorie van de ‘communicatieguerrilla’ bespreken we verschillende methodes en technieken van creatief actievoeren. Wat werkt in de Nederlandse context om de oorzaken van de crisis te duiden en structurele oplossingen ‘van onderop’ aan te geven? Met voorbeelden uit binnen- en buitenland van geslaagde interventies op het gebied van huisvesting, werk/inkomen, repressie of kosten van levensonderhoud. En met taart!

Vondelbunker Schijnheilig, Aanvang 20:30

[English]
Thursday 23 februari: Occupy College – Part II – Creative Activism

‘My cardboard can beat your billboard’. What are the best and most creative ways to take action and get out your message? An active evening on creative protest forms.

From the practice and theory of “communication guerilla” we will discuss different methods and techniques of creative activism. What works in the Dutch context to shed light on the causes of the crisis and to push forward structural solutions from the bottom up? Local and international examples  of successful interventions on issues such as housing, work/income, repression or cost of living. And with cake!

Vondelbunker Schijnheilig. Start 20:30

Met de film Wall Street, en de RSA Animation Rise of Capitalism. Deur open 20:00 begin film 20:30

Alvast aankondigingen voor komende avonden voor in je agenda:

Occupy College – Part II – Creatief activisme
23 februari

‘My cardboard can beat your billboard’. Wat zijn de beste, effectiefste en geestigste manieren om actie te voeren en je boodschap over te brengen? Een actieve doe- en overzichtsavond.

Occupy College Part III – It’s the economy, stupid – De groei voorbij
15 maart

Waar geld spreekt zwijgt de waarheid. Deze avond is dan ook gratis. Een debat- en discussie over de economie, haar manko’s en alternatieven. Met sprekers, film en vertier.

Occupy College Part IV – Decentralize, democratize!
22 maart

Gedecentraliseerde energieopwekking, besluitvorming, voedselproductie, you name it. Een avond over decentralisering als strategie voor een duurzame en democratische toekomst.

Op het blog van Robert Neuwirth,Stealth of Nations, vond ik het volgende stukje daarover:

you be the judge
Every time I get interviewed about Stealth of Nations and the global growth of System D, I get asked a variation of this question: “Aren’t workers in the informal economy being exploited?

For all those who think the formal economy is so great for workers, check out this cringe-inducing article from The Guardian. The British paper discovered that the government is sending young unemployed people in the UK to work for major businesses, in what the government calls a work experience program. The catch: they have to work for free. If the unemployed people refuse to work for no pay, they risk losing their $80 per week unemployment stipends.

James Rayburn, a 21-year-old job-seeker, told the Guardian that, with his unpaid job at the supermarket chain Tesco, which earned a $6 billion profit last year, “it [was] as if I walked into the store and said, ‘Look I’ll help.’” Even if you want to consider his unemployment benefit a salary, if Rayburn worked 30 hours a week, his effective wage was $2.66 an hour.

So you be the judge. Which is more exploitative: System D–which actually pays its employees–or this scheme cooked up by the government and some supremely profitable businesses–which doesn’t?

Occupy, anyone?

Momenteel draait alles om schuld. De hele wereld heeft haar aandacht erop gericht. En dat is precies de bedoeling.
Tegenover schuld staat onderpand. Onderpand beschermt de financier tegen een lener die niet terugbetaalt. Als die lener niet terugbetaalt, vervalt het onderpand aan de financier.
Al het geld dat er bestaat, is geboren als lening. Alles dat ervan gekocht is, is dus onderpand. Aangezien al het geld geboren is als lening, en er over die lening rente betaald moet worden, is er altijd meer schuld dan onderpand.
Deze situatie kan alleen blijven bestaan als de wereld aan haar verplichtingen kan blijven voldoen, en dat kan alleen als er steeds nieuw geld in de vorm van nieuwe leningen in omloop gebracht wordt. De situatie kan dus alleen blijven bestaan als de financiers die situatie bewust in stand houden door steeds nieuw geld uit te lenen. Geld dat ze uit het niets maken.
Van al dat nieuwe geld wordt weer arbeid betaald, en die arbeid levert dingen op, en die dingen zijn weer nieuw onderpand. En al dat onderpand bij elkaar vertegenwoordigt altijd minder (geld)waarde dan alle uitstaande leningen bij elkaar. Vanwege de rente.
Zo was de situatie tot op dit moment.
Op het moment dat de financiers besluiten dat er met menselijke arbeid een materiële wereld gebouwd is waarover ze tevreden zijn, dan hoeven ze maar één ding te doen: stoppen met nieuw geld in omloop brengen. Dan wordt het voor de wereld onmogelijk om de schulden terug te betalen, en dan vervalt al het onderpand, en dus alles dat mensen ooit gemaakt hebben, aan de financiers. Het is werkelijk het enige dat die financiers hoeven te doen om eigenaar te worden van de wereld.
Alle bezit, dus alle huizen, alle bedrijven en alle goederen vervallen dan aan de financiers. Maar ook al het tegoed, al het spaargeld dus, wordt eigendom van de financiers. Anders gezegd: alle in het verleden verrichte arbeid, wordt eigendom van de financiers. Financiers die aan die arbeid zelf geen enkele bijdrage geleverd hebben.
En aangezien iedereen gebruik moet maken van al die huizen, die bedrijven en die goederen, en omdat iedereen tevens ontdaan is van zijn tegoed, worden de financiers ook eigenaar van alle toekomstige arbeid. De enige mogelijkheid om toegang te krijgen tot die producten en voorzieningen waarvoor we zelf gewerkt hebben, is dan werken voor de eigenaren ervan: de financiers.
Dat houdt dus in dat de financiers de enige overgebleven werkgever zullen zijn. Alle bedrijven zijn dan immers hun eigendom. Zij zullen de enigen zijn met bezit. De rest van de mensheid kan alleen toegang krijgen tot dat bezit (voedsel, energie, huisvesting, kleding, etc.) door zich naar de zin van die enige werkgever te gedragen. Dat wil zeggen: zo hard werken als de werkgever wenst, en niet lastig zijn.
In die situatie zal er geen sprake meer zijn van welke schuld dan ook. Die schuld is dan afgelost door het confisqueren van alle onderpand. Schuld kan dan niet meer bestaan, simpelweg omdat alle bezit in dezelfde handen is. Bovendien: schuld als machtsmiddel is dan overbodig. Iedereen moet dan immers toch precies doen wat de eigenaren willen. En de mogelijkheid om anderen te laten doen van jij wil, is macht. Verdere middelen zijn dan dus overbodig.
Het enige dat ervoor nodig is om dit scenario werkelijkheid te laten worden, is ons geloof in de legitimiteit van de schulden. En het bevestigen van dat geloof, is precies wat er op dit moment gaande is. Het hele toneelstuk dat momenteel wordt opgevoerd, heeft die bedoeling: ons te laten geloven dat er werkelijk sprake is van schuld. En dat er, door zogenaamde ‘maatregelen’ een mogelijkheid zou bestaan om die schulden terug te dringen.
Om ons geloof in de schuld kracht bij te zetten, worden er landen aangewezen die ‘schuldig’ zijn aan de schuld. Het is voor mensen altijd aantrekkelijk om een ander de ‘schuld’ te geven, en die mogelijkheid wordt dan ook met beide handen aangepakt. Er wordt echter vergeten dat daarmee het bestaan van die schuld door onszelf bevestigd wordt.
Omdat al onze arbeid gewaardeerd wordt in geld, en iedere euro die we verdienen weer bestaat uit schuld, werken we ons letterlijk steeds dieper de schuld in. Fictieve schuld, waarvan men ons wil laten geloven dat het echte schuld is. Iedere maatregel om ons harder te laten werken, en ons een groter deel van de opbrengst van die arbeid af te laten staan om de ‘economie te redden’, is een keiharde leugen. Het is rekenkundig onmogelijk om zo de (nep)schuld te verminderen. Het KAN simpelweg niet worden terugbetaald omdat het geld waarmee dat zou moeten gebeuren, ook weer uit schuld bestaat. En zo groeit de schuld, en dus de crisis, onvermijdelijk.
Binnenkort zal die ‘crisis’ zodanige vormen aannemen, dat er een ‘oplossing’ zal worden aangedragen. Die oplossing zal inhouden dat er een nieuw systeem zal worden voorgesteld waarbinnen alle schulden ophouden te bestaan. Voordat we deze oplossing juichend aanvaarden, moeten we ons realiseren dat daar tegenover zal staan dat we dan volledig eigendom zullen worden van de financiers.
Het enige dat we kunnen doen om dit scenario niet tot realiteit te laten komen, is beseffen dat het om nepschuld gaat. Om kunstmatig gecreëerde schuld. Schuld die bewust gecreëerd is via een systeem dat ontworpen is om dit scenario tot stand te brengen.
Het enige dat we kunnen doen, is die schuld niet langer erkennen. Door te onderkennen dat we in een systeem geloofd hebben dat uit oplichting bleek te bestaan. Door het verlies te nemen, en te stoppen met pogen elkaar de laatste restjes geld afhandig te maken. Dat kan alleen door ons geloof in (en onze gehechtheid aan) het criminele huidige geldsysteem op te zeggen.
Alleen dan kunnen we gebruik blijven maken van alle dingen die we zelf gemaakt hebben. Alleen dan kunnen wij zelf genieten van de opbrengsten van onze eigen arbeid. Het is de enige manier om te voorkomen dat we vervallen tot slaven.

Door Pieter Stuurman

You can find your friends, make new ones, upload pictures, have discussions and collaboratively work on documents. All online from your comfy chair!

We hope you enjoy the tool and gladly invite you to join our Schijnheilig group and the Occupy Amsterdam General Assembly group!

Frederic Lordon sabelt de financiele markten en hun instellingen die als
vampieren de ondernemingen leeg zuigen. Hij heeft een radikale oplossing
klaar – de vraag is alleen ‘wie durft het aan?’ [oftewel 'fat chance'
zoals ze in engeland zeggen -PR]

Marianne (M):
In een lang artikel in Le Monde Diplomatique beveelt U de sluiting van de
beurs aan. Doet u daarmee uw positie als ‘vervaarlijk linksist’ die op het
rollen van koppen uit is eer aan of sluiten uw beweegredenen aan bij een
argumentatie die niet meteen in strijd is met een kapitalistische
wereldordening?

Frederic Lordon (FL):
liberale ideologen, die aan selectieve geheugenverlies lijden, willen
graag de fordistische fase van het kapitalisme doen vergeten toen de
financieele sector dichtgetimmerd was, de beurs aan bleodarmoede leed, en
de economische groei … fantastisch was. Fordisme was geen sovjet Gosplan
maar puur kapitalisme. Maar het echte antwoord op die vraag ligt op een
andere vlak: gezien vanuit de logika van ondernemingen, ook vandaag de
dag, is de beurs een wangedrocht, en wel omdat:

1) Ondernemingen gaan niet meer naar de beurs om zich te financieren, maar
om zich te laten kaalplukken, omdat hetgeen aandeelhouders van hun opeisen
(in de vorm van dividenden en aandelen terugkoop) meer is dan wat ze hun
brengen – dus financiert de beurs per saldo niet de onderneningen, maar
zijn het de ondernemingen die de beurs financieren!

2) De eisen van de aandeelhouders maakt in toenemende mate allerlei
investeringen onmogelijk omdat deze niet rendabel genoeg worden geacht (de
minimum eisen liggen nu bij 10% of zelfs 15% rendement). Ergo: de beurs is
een rem op economische ontwikkeling.

3) Ondernemingen worden door aandeelhouders in allerlei manageriale hypes
en korte termijn moves gedwongen die volstrekt haaks staan op een
middel-lang termijn industrieele ondernemingsbeleid.

4) En het dieptepunt wordt bereikt op het moment dat het de aandeelhouders
zelf zijn die investeringen ontmoedigen door nieuwe aandelenuitgiften met
waarde-verwatering als gevolg.

M:
Maar maakt de beurs nu niet gewoon deel uit van het ‘natuurlijke’
economisch landschap?

FL:
Daar heb je dus een typies staaltje van rein neoliberale ideologie in
geconcentreerde vorm, namelijk het ‘vernatuurlijken’ van sociale
feitelijkheden. Alain Minc [beroemd van de uitspraak "democratie is niet
de natuurlijke staat van de maatschappij, maar de markt is dat wel" -PR]
is niet bij machte om een economisch verhaal neerv te zetten zonder de
zwaartekracht erbij te halen. Maar de beurs is echt wel een institutioneel
construct, zij komt niet uit de kont van een kip en is evenmin uit de
hemel komen vallen. Het is mensenwerk geweest, En dus kan het ook door
mensen worden ontmanteld waneer blijkt dat ze meer nadelen dan voordelen
oplevert – wat mij nu toch wel erg duidelijk het geval lijkt. Ooit was er
een tijd dat men vond dat de ‘door God gegeven koningschap’ toch wel
bezwaarlijk werd. Waarop deze dus in dezelfde mand als de kop van de
koning belande, en sindsdien gaat het politiek stukken beter [take that,
Prins Pils! -PR] Natuurlijk kan je dan stellen dat het de zwaartekracht
was die het mes van de guillotine op het blok deed vallen … mutatis
mutandis – we zijn geen barbaren, niet waar – zouden wij dan kunnen
stellen dat de HH Minc en Co. wellicht ooit es een aspect van de
zwaartekracht gaan ontdekken waar zij tot nu toe nog geen benul van
hadden.

M:
Maar de Parijse beurs is toch dicht? Het Brongniard paleis functionneert
toch al een hele tijd als congrescentrum ? [Idem met de beurs van Berlage
-PR]

FL:
Ja, dat is dan ook verdomd jammer, omndat het nu stukken moeilijker is
geworden de boel fysiek kort en klein te slaan, iets waarvan je de
symboliese en karnavalesque waarde niet moet onderschatten. In mei 68 had
men tenminste de mogelijkheid om het Brongniard paleis in de hens te
steken…. maar uzelf speelt hier een beetje voor onbenul terwijl u best
weet dat de beurs echt nog steeds bestaat, maar nu de stukken minder
spectaculaire vorm heeft aangenomen van mega-servers die ergens veilig
opgesteld staan – ja trouwens, waar is dat ergens? Interessante vraag,
niet waar?

M:
Hebben de technische ontwikkelingen in de financieele wereld waar u op
doelt dan een fundamentele invloed gehad op de verhoudingen tussen de
financieele en de ‘productieve’ economie?

FL:
Nou, dat kan je wel stellen, ja, en niet zo’n beetje ook. En het is
precies omdat de machtsverhoudingen finaal op hun kop zijn gezet dat het
hard nodig is om paal en perk te stellen aan het
aandeelhoudeerskapitalisme dat juist geen enkele grenzen kent en uit
zichzelf ook beslist geen enkele zich zal opleggen. Dat is ook de rede
waarom oproepen tot ‘zelregulering’ alleen maar op de lach-spieren werken
(of moet ik zeggen traanspieren?). De wurggreep waarin het
aandeelhouderskapitaal de ondernemingen houdt is een horreur die alleen
opgeheven kan worden door gebruikmaking van dezelfde methodes die het
hebben doien ontstaan, namelijk radikale institutionele verandering.

Opgelegde, krankzinnige management technieken en investeringvijandige
formatten zijn kenmerkend voor deze horreur die haar oorsprong niet zoweer
vindt bij de afhankelijkheid van ondernemingen t.o.v. kapitaalverschaffers
(die halen immers meer kapitaal weg dan zij aanbrengen) als wel bij de
totale beinvloeding van het gedrag van de leidinggevenden door de
beurskoersen: boze aandeelhouders verkopen, waardoor de koers zakt ,
waarop de onderneming ‘n prooi wordt voor overnames … met de zittende
directeur op de schietstoel. Het verhaal van het tegenwoordige kapitalisme
is – gedeeltelijk – dat van de titanenstrijd tussen twee fracties van
het kapitaal: financieel kapitaal versus industrieel kapitaal, waarbij de
eerste, door allerlei structurele hervormingen een ongehoorde macht heeft
gekregen die het in staat stelde om de laatste zijn vroegere
soevereiniteit af te pakken. Om het vervolgens van alles en nog wat op te
leggen, met nadruk op ‘nog wat’. Ja, en toen overhandigde het industrieel
kapitaal de rekening aan de werknemers…

M.:
Dus de beloften van de financieele sector, of liever gezegd, van de
markt-liberalisaties, te weten meer groei, meer rijkdom, etc. zijn loos
gebleken? Maar zonder beurzen geen Google, geen Microsoft – toch?

FL.:
Dat zegt u dan, maar hebt u er wel goede argumenten voor? Dat Google en/of
Microsoft ontstond in tijden van financieele deregulatie bewijst nog niet
dat het daar en nergens anders door gekomen is. Het enige dat je met
zekerheid kan stellen is dat Larry Page of Bill Gates geen
multi-maliardairs zouden zijn als er geen beurzen waren geweest.

Je kunt moeilijk beweren dat dit een absolute economische zegening is. Het
is nietemin waar dat de financiering van technologische ‘start-ups’ vaak
het ultieme argument is om aandeelhoudersfinanciering goed te praten. Maar
dat geschiedt slechts op dat heel speciaal en ook zeer beperkt gebied die
‘venture capital’ heet. Het zicht op IPO fungeert daar als strategie om de
eenvoudige reden dat radikale technologische innovatie financieren een
mega-gok is en je van te voren weet dat negen van de tien projekten op
niets uitlopen en dus op de hoop vaart dat de winnende tiende het allemaal
meer dan goed gaat maken. Maar het is heel goed denkbaar om deze
cross-financiering ook buiten de beurs te realisren d.m.v. verfijnde
schuldvehikels op basis van variabele rentevoeten, afhankelijk van de
winstgevendheid van de start-ups [hier lijkt het wel of FL het
Ponzi-karakter van menig (alle?) IPO niet helemaal doorgronden heeft ...
-PR]

In wezen is er geen argument te vinden om start-ups via de beurs te
blijven financieren, behalve dan het verlangen van de starters om ranzig
rijk te worden, alsmede de motieven van de ‘business angels’ die meer
ingegeven worden door een streven naar materiele verrijking dan naar
creativiteit.

En wat de bijdrage van de financieele sector aan de economische betreft,
raad ik u aan om groeicijfers van de 30 na-oorlogse jaren [in Frankrijk
steevast de 'Trente Glorieuses' -de dertig glorierijke jaren - genoemd
-PR] te nemen, toen de financieele sector zwaar onder de plak zat, en de
beurs aan bloedarmoede leed (5% waardestijging gemiddeld), en die te
vergelijken met de groeicijfers van de twee laatste decenia van
hosanna-alelujah deregulatie. Dan weet je het wel. En ik zeg dat niet uit
nostalgie naar het verleden, maar alleen omdat een goede tegenvoorbeeld
iets wat algemeen aanvaardt is kan doen omvallen. En van dat algemeen
aanvaarde moeten we ons los weten te maken.

M.:
Maar is het dan denkbaar om de beurs in slechts een land te sluiten [in
casu Frankrijk -PR]?

FL.:
Nou, hoe gek het ook klinkt is het antwoord ja! Het zijn juist al die
‘interim maatregelen’ die de hysterie rond ‘het vluchten van het kapitaal’
aanwakkeren. Als wij de beurs sluiten dan zijn wij degenen die kapitaal
het land uitgooien. En dat betekent geenszins een economie die plots droog
komt te staan. De aandeelhouders ideologie is erin geslaagd te doen
vergeten dat het eigen kapitaal door de ondernemingen zelf gecreerd worden
- door hun winsten … dezelfde winsten die vervolgens ter beurze worden
afgeroomd. Zelf-financiering, bankcredieten en eventueel een vorm van
obligatieleningen zijn perfect functionerende alternatieve
financieringsbronnen voor de economie.

M.:
En als je de beurs sluit, wat gebeurt er dan met al die knappe koppen die
gelokt door extreem hoge beloningen voor de handelsvloer hebben gekozen?

FL.:
Twee mogelijkheden: ze maken dat ze wegkomen en gaan hun schadelijke
nering ergens anders uitoefenen, of ze stellen hun veronderstelde
super-kennis ten dienste van sociaal nuttigere zaken, en in beide gevallen
zijn wij stukken beter af. Het wordt toch wel hoogtijd dat we ons losmaken
van de ‘ideologie van de competentie’, terwijl de incompetentie van de
bezitters ervan nu toch echt wel bewezen is als je om je heen kijkt.
Moeten we dan blijven voldoen aan hun overspannen eisen omdat ze anders
naar elders vertrekken? De cultuur van vette bonussen en uitzinnige
beloningen is helemaal op het konto van deze wandenkbeeld toe te
schrijven. Ik zeg dat het vertrek van de ‘hoogbegaafde’ traders een
zegening zou zijn, en wel daarom:

1) Alleen de zwakke broeders blijven dan over, en die zal je wat minder
complexe … en dus minder risico-volle financieele activiteiten moeten
toevertrouwen.

2) Zo het waar is dat het zuiver economisch aspect van bonussen niet
overdreven moet worden, blijft dat het politiek probleem van sociale
rechtvaardigheid die veroorzaakt wordt door obcene beloningsongelijkheid
levensgroot is. Dus moet je bonussen niet beperken maar eenvoudigweg
verbieden. Dat je daarmee wellicht traders het land uitdrijft kan je
gerust op de kop toe nemen, omdat hun buitensporige beloningen alles weg
heeft van een aanslag op de openbare orde.

3) De financieele sector is verworden tot een magneet die de distributie
van het menselijk kapitaal binnen de maatschappelijke arbeidsverdeling
ernstig ontregeld heeft. Het heeft beslag gelegd op talenten die oneindig
veel beter elders emplooi hadden kunnen en moeten vinden. En wat de
‘excellente’ niet traders betreft [bedoeld wordt vermoedelijk managers
-PR], nou … zouden ze weten dat er voor elk van hen er wel 10 klaar
staan om het werk beter te doen?…

M.:
Dus als ik het wel hebt is het niet zozeer de sluiting van de beurs dat u
voorstaat, maar eerder een verlangzamming van zijn activiteit, die u als
hels omschrijft. Hoe zou dan het einde van de permanente notering, dat wil
zeggen het continu fluctueren van de koersen kunnen bijdragen aan een
verandering?

FL.:
Bent u doof, of wat? Nee, ik zeg echt ‘sluit de beurs’. Ik geef toe, het
komt wat hard aan, maar goed, Voor de gevoelige magen heb ik inderdaad een
keuzemenu klaar, met anti-aandeelhoudersgerechten in opgaande lijn van
‘pedis’. Als ‘amuse’ stel ik inderdaad voor om te beginnen met een
verlangzamming door de continu notatie af te schaffen en het te vervangen
ddor b.v. een maandelijkse ‘fixing’, wellicht meer-maandelijks. Daarna
voeren wij de hitte op met een SLAM (Shareholder Limited Authorized
Margin), hetgeen geen taks is op de ondernemingswinsten (zoals men het
weleens hoort beweren), maar een taks op het aandeelshouders rendement,
met bovendien een ‘plafond’ effect : boven een bepaald toegestaan nivo
wordt alles wegbelast. Het doel is dan om de pas af te snijden voor
aandeelhoudersbeinvloeding op het managen van de ondernemingen om meer
winst te produceren, daar alle extra bedragen die hieruit voortvloeien
onmiddelijk weer afgepakt worden. Het sluitstuk wordt natuurlijk gevormd
door het sluiten van de beurs. iedereen mag vrij uit dit menu kiezen,
naargelang zijn behoeften en de conjecturele omstandigheden van het
moment.

M.:
En denkt u dat de linkse partijen met regeer-ambities in staat zijn om
deze argumentatie in hun beleidsplannen te verwerken?

FL.:
Linkse ‘regeringspartijen’ eten het strooizaaf van het kapitaal en piepen
vooral vrolijk verder.

Q&D vertaling: Patrice Riemens
Amsterdam, 25 oktober 2011